Փաստաթղթերի լեգալիզացիայի ընթացակարգը, որը հայտնի է նաև որպես «ամբողջական վավերացում», ապահովում է Սերբիայի Հանրապետության տարածքում տրված պաշտոնական փաստաթղթերի ճանաչումը նրա սահմաններից դուրս: Այս գործընթացը կարգավորվում է Միջազգային շրջանառության մեջ փաստաթղթերի լեգալիզացիայի մասին օրենքով (հրապարակված է «ՍՖՌՅ պաշտոնական տեղեկագրում» 6/1973 և «ՍՉԳ պաշտոնական տեղեկագրում» № 1/2003 – Սահմանադրական խարտիա):
Այս Օրենքի էությունը պաշտոնական փաստաթղթերի վրա ստորագրության և կնիքի իսկությունը հաստատելն է: Սովորաբար դա տեղի է ունենում փաստաթղթի իսկական օրինակի վավերացման միջոցով, իսկ թարգմանությունը նույնպես անցնում է բնօրինակին նման լեգալիզացիայի ընթացակարգ:
- Առաջին ատյանի դատարանի նախագահը կամ նրա կողմից նշանակված դատավորը իր ստորագրությամբ և դատարանի կնիքով վավերացնում է իր իրավասության տարածքում գտնվող պետական մարմինների կողմից տրված փաստաթղթերի իսկությունը;
- Սերբիայի Հանրապետության արդարադատության նախարարությունն իրականացնում է Սերբիայի Հանրապետության տարածքում տրված փաստաթղթերի վրա դատարանի նախագահի ստորագրության և կնիքի ստուգում;
- Սերբիայի Հանրապետության արտաքին գործերի նախարարությունը հաստատում է Արդարադատության նախարարության ստորագրությունը և կնիքը լիազորված անձի սեփական ստորագրությամբ և Նախարարության կնիքով՝ օգտագործելով վավերացման լիազորված անձի պահվող ստորագրությունը;
- Այս կերպ վավերացված պաշտոնական փաստաթղթերը փոխանցվում են Սերբիայի Հանրապետությունում հավատարմագրված օտարերկրյա մարմնին (այն երկրի դիվանագիտական կամ հյուպատոսական ներկայացուցչությանը, որտեղ այդ փաստաթղթերը կօգտագործվեն):
Հանրապետական և մարզային պետական մարմինների ու կազմակերպությունների կողմից տրված հանրային փաստաթղթերը ենթակա են ուղղակի վավերացման Սերբիայի Հանրապետության արտաքին գործերի նախարարության կողմից՝ առանց դատարանի կամ Արդարադատության նախարարության նախնական վավերացման:
Ընթացակարգը՝ համաձայն Հաագայի կոնվենցիայի՝ օտարերկրյա պաշտոնական փաստաթղթերի պարտադիր լեգալիզացիայի վերացման մասին (ապոստիլ).
Եթե Սերբիայի Հանրապետությունում տրված պաշտոնական փաստաթղթերն օգտագործվում են Հաագայի կոնվենցիայի մասնակից երկրներում, ապա դրանց իսկությունը կարող է հաստատվել դատարանի նախագահի կամ լիազորված դատավորի կողմից՝ իր ստորագրությամբ և դատարանի կնիքով:
Հաագայի կոնվենցիայի համաձայն նոտարական վավերացումը կատարվում է փաստաթղթի բնօրինակի կամ դրա հավելվածի վրա՝ օգտագործելով հատուկ կնիք, որը պարունակում է որոշակի տվյալներ («Ապոստիլ»):
Սահմանված կանոններին համապատասխան տրված վկայականը հաստատում է ստորագրության իսկությունը, ստորագրող անձի ինքնությունը, ինչպես նաև փաստաթղթի վրա դրված կնիքի կամ դրոշմակնիքի իսկությունը: Վկայականի (կնիքի) վրա դրված ստորագրությունը և կնիքը ազատվում են հետագա վավերացումից՝ փաստաթուղթը դարձնելով օգտագործման համար պիտանի Հաագայի կոնվենցիան ստորագրած բոլոր երկրներում:
Հաագայի կոնվենցիան չի տարածվում առևտրային կամ մաքսային գործառնությունների հետ կապված վարչական փաստաթղթերի, ինչպես նաև դիվանագիտական կամ հյուպատոսական ներկայացուցչությունների կողմից տրված փաստաթղթերի վրա:
Սերբիայի Հանրապետության տարածքում Հաագայի կոնվենցիային համապատասխան փաստաթղթերի վավերացման համար իրավասու է առաջին ատյանի դատարանը՝ փաստաթուղթը տված մարմնի գտնվելու վայրով:
Օտարերկրյա պաշտոնական փաստաթղթերի պարտադիր լեգալիզացիայի վերացման մասին կոնվենցիայի մասնակից երկրների մասին տեղեկատվություն կարելի է ստանալ Հաագայի կոնֆերանսի կայքում:
Վիեննայի 1976 թվականի կոնվենցիան՝ ռեգիստրներից քաղվածքների բազմալեզու տրամադրման մասին.
Բազմալեզու ձևաթղթերի վրա ձևակերպված ռեգիստրներից քաղվածքները կարող են օգտագործվել Վիեննայի կոնվենցիայի մասնակից պետություններում: