Կոնսուլական լեգալիզացիա փաստաթղթերի. Սերբիա

Համաձայն Սերբիայի պաշտոնական կայքի

Փաստաթղթերի լեգալիզացիա (այսպես կոչված «ամբողջական լեգալիզացիա»)

Սերբիայի Հանրապետության տարածքում արտասահմանում օգտագործելու համար տրված պաշտոնական փաստաթղթերը վավերացվում են Միջազգային հաղորդակցության մեջ փաստաթղթերի լեգալիզացիայի մասին օրենքի հիման վրա («ՍՖՌՅ Պաշտոնական տեղեկագիր» 6/1973 և «SCG Պաշտոնական տեղեկագիր»): № 1/2003 – Սահմանադրական խարտիա):

Պաշտոնական փաստաթղթի վավերացումը սույն Օրենքի իմաստով հաստատում է փաստաթուղթը ստորագրած անձի ստորագրության իսկությունը և փաստաթղթի վրա դրված կնիքի իսկությունը:

Որպես կանոն, վավերացվում է աղբյուրը՝ փաստաթղթի բնօրինակը: Թարգմանությունը լեգալիզացվում է այնպես, ինչպես փաստաթղթի բնօրինակը:

1. Առաջին ատյանի դատարանի նախագահը կամ նրա կողմից նշանակված դատավորը իր ստորագրությամբ և դատարանի կնիքով վավերացնում է այդ դատարանի տարածքում գտնվող իշխանական մարմինների կողմից տրված փաստաթղթերի իսկությունը;

2. Սերբիայի Հանրապետության արդարադատության նախարարությունը ստուգում է դատարանի նախագահի ստորագրությունը և դատարանի կնիքը Սերբիայի Հանրապետությունում տրված փաստաթղթերի վրա;

3. Սերբիայի Հանրապետության արտաքին գործերի նախարարությունը լիազորված անձի ստորագրությամբ և նախարարության կնիքով հաստատում է արդարադատության նախարարության ստորագրությունը և կնիքը՝ հիմնվելով վավերացման լիազորված անձի պահպանված ստորագրության վրա;

4. Այս կերպ վավերացված ներքին փաստաթղթերը հանձնվում են օտարերկրյա մարմնին (այն երկրի դիվանագիտական-հյուպատոսական ներկայացուցչությանը, որտեղ փաստաթուղթը կօգտագործվի, որը հավատարմագրված է Սերբիայի Հանրապետությունում):

Հանրապետական և մարզային իշխանական մարմինների և կազմակերպությունների կողմից տրված հանրային փաստաթղթերը ենթակա չեն դատարանի և արդարադատության նախարարության կողմից նախնական վավերացման, այլ վավերացվում են անմիջապես Սերբիայի Հանրապետության արտաքին գործերի նախարարության կողմից:

Ընթացակարգը՝ համաձայն Հաագայի կոնվենցիայի՝ օտարերկրյա պաշտոնական փաստաթղթերի լեգալիզացիայի անհրաժեշտության վերացման մասին (ապոստիլ)

Եթե Սերբիայի Հանրապետությունում տրված պաշտոնական փաստաթղթերն օգտագործվում են Հաագայի կոնվենցիան՝ օտարերկրյա պաշտոնական փաստաթղթերի լեգալիզացիայի անհրաժեշտության վերացման մասին, ստորագրած երկրներում, ապա դրանց իսկությունը հաստատվում է դատարանի նախագահի կամ լիազորված դատավորի կողմից՝ իր ստորագրությամբ և դատարանի կնիքով՝ իրավասու առաջին ատյանի դատարանում:

Նոտարական վավերացումը՝ համաձայն Հաագայի կոնվենցիայի, իրականացվում է ինչպես փաստաթղթի բնօրինակի վրա, այնպես էլ դրա հավելվածի վրա:

Հաստատման ձևը հատուկ նախատեսված է Հաագայի կոնվենցիայով և կատարվում է դրոշմակնիքի տեսքով, որի մեջ մուտքագրվում են որոշակի տվյալներ («Ապոստիլ» դրոշմակնիք):
 
Սահմանված կարգով ձևակերպված վկայականը հաստատում է ստորագրության իսկությունը, փաստաթուղթը ստորագրած անձի ինքնությունը, ինչպես նաև փաստաթղթի վրա դրված կնիքի կամ դրոշմակնիքի իսկությունը:

Վկայականի (դրոշմակնիքի) վրա ստորագրությունը և կնիքը ազատվում են հետագա որևէ վավերացումից, և այդպես վավերացված փաստաթուղթը պիտանի է օգտագործման համար Հաագայի կոնվենցիան ստորագրած բոլոր երկրներում:

Հաագայի կոնվենցիան չի տարածվում առևտրային կամ մաքսային գործարքի հետ կապված վարչական փաստաթղթերի, ինչպես նաև դիվանագիտական-հյուպատոսական ներկայացուցչությունների կողմից տրվող փաստաթղթերի վրա:

Սերբիայի Հանրապետությունում Հաագայի կոնվենցիայի հիման վրա փաստաթղթերը վավերացնելու համար իրավասու է առաջին ատյանի դատարանը՝ համապատասխան փաստաթուղթը տված մարմնի գտնվելու վայրով:

Իմանալ, թե որ երկրներն են հանդիսանում օտարերկրյա պաշտոնական փաստաթղթերի լեգալիզացիայի անհրաժեշտության վերացման մասին կոնվենցիայի մասնակիցներ, կարելի էՀաագայի կոնֆերանսի կայքում:

Վիեննայի 1976 թ. կոնվենցիան ռեգիստրներից քաղվածքների մի քանի լեզուներով տրամադրման մասին

Ռեգիստրներից քաղվածքները, որոնք կազմված են բազմալեզու ձևաթղթերի վրա, կարող են օգտագործվել 1976 թվականի Ռեգիստրներից քաղվածքների տրամադրման մասին Վիեննայի կոնվենցիայի մասնակից պետություններում:

Դուք կարող եք ստուգել, թե որ երկրներն են այս Կոնվենցիայի մասնակիցներ այս կայքում:

Երբ լեգալիզացիա չի պահանջվում

Պաշտոնական փաստաթղթերի լեգալիզացիա չի պահանջվում, ինչպես նաև «Ապոստիլ» կնիք չի պահանջվում:

ա) երբ Սերբիայի և այն երկրի միջև, որտեղ կօգտագործվի պաշտոնական փաստաթուղթը, գոյություն ունի հաստատված միջազգային համաձայնագիր՝ որոշ պաշտոնական փաստաթղթեր ցանկացած լեգալիզացիայից ազատելու վերաբերյալ;

բ) երբ Սերբիայում տրված փաստաթղթերը, փաստացի փոխադարձության հիման վրա, ենթակա չեն լեգալիզացիայի՝ որևէ երկրում օգտագործելու համար, ինչպես նաև այդ երկրից Սերբիայում օգտագործելու համար նախատեսված փաստաթղթերը.

գ) երբ պետական մարմինը, որտեղ կօգտագործվի Սերբիայում տրված պաշտոնական փաստաթուղթը, չի պահանջում լեգալիզացիա.

դ) երբ լեգալիզացիան անհնար է պաշտոնական փաստաթղթի բնույթի, էության կամ տեսակի պատճառով (ճանապարհորդական փաստաթղթեր, անձը հաստատող փաստաթղթեր և այլն), ինչպես նաև երբ պաշտոնական փաստաթղթերը վերաբերում են առևտրային, արտաքին առևտրային կամ մաքսային գործին, այսինքն՝ դրանք ուղեկցում են ապրանքներին արտահանման և ներմուծման ժամանակ և տրվում կամ վավերացվում են իրավասու առևտրային պալատի կամ մաքսային մարմինների կողմից (մաքսային հայտարարագրեր, հաշիվ-ապրանքագրեր, մաքսային հսկողության վկայագրեր, ապրանքների ծագման, ուղիղ առաքման, վերջնական սպառողի և այլն):

Երկրներ, որոնց հետ Սերբիան հաստատել է երկկողմ համաձայնագրեր՝ պաշտոնական փաստաթղթերը լեգալիզացիայից փոխադարձաբար ազատելու վերաբերյալ (Նշում. որոշ համաձայնագրերում լեգալիզացիայից ազատվում են միայն փաստաթղթերի որոշակի տեսակներ).

Ալժիր	Ավստրիա	Բելգիա	Բելառուս
Բոսնիա և Հերցեգովինա	Բուլղարիա	Չեխիայի Հանրապետություն	Սլովակիա
Ֆրանսիա	Հունաստան	Խորվաթիա	Իտալիա
Իրաք	Կիպրոս	Հունգարիա	Հյուսիսային Մակեդոնիա
Լեհաստան	Ռումինիա	Ռուսաստանի Դաշնություն	Չեռնոգորիա
Ուկրաինա	Սլովենիա	Մոնղոլիա	Միացյալ Արաբական Էմիրություններ